วันพฤหัสบดีที่ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2553

ยิ้ม 50 คิดถึงย่า..

หลายครั้งที่อยู่ที่ม.แล้วคิดถึงย่า อยากกลับไปหาย่ามาก เพราะคิดถึงตอนเด็ก ๆ ย่ามีลูกคนเดียวคือพ่อ และก็มีหลาน คือพวกเราแค่ 3 คนเท่านั้น ย่าจึงรักหลานมาก เลี้ยงหลานทุกคน ตอนเด็ก ๆ เหมือนจะเลี้ยงเยอะกว่าพ่อกะแม่อีก ตอนนั้น ย่ามีอะไรก็เอามาให้ ของ ของกิน เอามาให้หลานก่อนเสมอ เมื่อก่อนมองว่าย่าดุ (มั๊ง เพราะอยู่กับย่าเยอะ) ย่าชอบดุหมาด้วยมั๊ง บางทีย่าก็ตีหมาเวลาไม่พอใจ(หมา) แต่ย่าก็เป็นคนเอาใจใส่หมามากที่สุด เมื่อก่อน คนที่เอาข้าวให้หมาคือย่า สลับกับแม่บ้าง แต่หลัง ๆ นี้ส่วนมากแม่จะให้ เวลาหมาไม่สบาย เป็นเห็บ เป็นเหา หรือมีแผล ย่าก็จะเอายามาใส่ให้ เป็นยาแดง เบตาดีน หรือยาสมุนไพร  ย่าเคยเล่าให้ฟังถึงเรื่องมีคนมาฆ่าหมา จำไม่ได้ว่าเอาพร้าฟัน หรือเอายาเบื่อให้กิน ย่าโกรธมาก เราก็เกิดไม่ทันตอนนั้น (จะเล่าเรื่องย่าแต่ออกเรื่องหมาซะงั้น) ตอนนี้ย่าอายุเยอะแล้ว อาจจะ 70 ปลาย ๆ มั๊ง ถึงวันนี้ ย่าก็ยังเป็นห่วงหลานทุกคน ยังเป็นห่วงหมา แต่ย่าแก่มากแล้ว ...

ถึงคิดถึงย่า แต่พอกลับไป ก็ไปคุยกับย่า ซักพักเราก็รู้สึกเบื่อ เพราะย่าชอบมาปลุก ชอบมาเรียกไปกินข้าว ชอบสั่งให้ทำนู่นทำนี่ ชอบเร่งเวลาจะออกไปไหน แล้วบอกว่า เดี๋ยวจะไปไม่ทัน (ย่าเป็นคนแบบนี้เสมอ) แต่ย่าก็เอาอะไร ๆ มาให้เราบ่อย ๆ เหมือนเดิม เวลาจะกลับมากทม. ก็บอกให้เอานู่นเอานี่มา บางทีก็เอามา บางทีก็บอกว่า เดี๋ยวไปซื้อเอาที่นู่นก็ได้ ...

รู้สึกทำผิดกับย่ามาก ย่าดีกับเราทุกอย่าง หวังดีทุกอย่าง ไม่เคยประสงค์ร้าย แต่เรากลับรู้สึกแบบนี้ มาคิดดูตอนเด็ก ๆ เวลาเราอยากกินขนม คนที่เราคิดว่าขอตังค์ไปซื้อขนมได้แน่นอนคือ "ย่า" ย่าให้ทุกครั้ง ไม่ว่าหลานคนไหนขอ ย่าตามใจหลานจะตาย ถึงแม้หลานจะไม่สนใจ แต่ย่าก็ยังเป็นเหมือนเดิม ย่าอาจไม่เป็นคนมองโลกในแง่ดี แต่ "ความประสงค์" ของย่าดีอย่างแน่นอน

บ่อยครั้งย่ามีปัญหาไม่สบาย เราก็มองออกว่า ร่างกาย ก็เสื่อมลงได้เมื่ออายุเพิ่มขึ้นแบบย่า ต้องมีอาการ มีโรคเข้ามาเบียดเบียน แต่เรื่องที่อยากสารภาพคือ บางทีเราคิดว่า สิ่งที่ย่าเป็น มันไม่ได้รุนแรงขนาดนั้น แต่ย่าเหงา ย่าอยากให้มีคนมาสนใจ จึงพยายามบอกว่าเป็นโรคนู่นโรคนี่ จากความคิด เลยทำให้ไม่สบายจริง ๆ ขึ้นมา เราคิดแบบนี้จริง ๆ เพราะส่วนมากย่าก็อยู่บ้าน มีพ่อ แม่ พี่ดล (ยาเรียนมอ. เรามาเรียนอยู่ที่นี่) พี่ดล ไม่ค่อยอยู่บ้าน สอนหนังสือ บางวันก็ต้องเข้าเวรกลางคืน ส่วนพ่อ ไม่พูดกับย่ามานานแล้ว ตั้งแต่จำความได้ คนที่คุยกับย่าคนเดียวคือแม่ เราชอบพูดกับพี่ยาด้วยความน้อยใจนิด ๆ ว่า ย่ารักพี่ดลมากสุด เพราะเป็นหลานชาย คนโต คนแรก เรากับพี่ยาคิดแบบนั้นจริง ๆ แม่เป็นคนใจดีมาก ๆ แม่ก็คุยกับย่า แต่คนเราก็ต้องมีอารมณ์ ความรู้สึก ก็มีบ้างที่แม่ไม่พอใจย่า (คิดว่านะ) ... จริง ๆ แล้ว เราไม่ควรจะคิดแบบนั้นแม้แต่นิดเดียว ถึงย่าป่วย ไม่ป่วย มึงก็ต้องดูแลไม่ใช่เหรอ ยังไงมึงก็ต้องตอบแทนบุญคุณคนที่เลี้ยงมึงมาตั้งแต่เด็กไม่ใช่เหรอ ... ย่าเตือน ก็ต้องฟังไม่ใช่เหรอ ทีตอนมีแฟน ถ้าแฟนปลุก ยังไงก็ตื่น เช้าขนาดไหนก็ตื่น แต่นี่กับคนที่ดีกับมึงมาตลอดตั้งแต่เกิดนะ

ตอนนี้ ร้องไห้นิดหน่อย... ใครไม่มีญาติแก่ ๆ คงไม่เข้าใจ... ต่อไปต้องมีสติมากกว่านี้ จะไม่โกรธย่า คิดถึงเรื่องที่ดีที่ผ่านมา ทำแต่เรื่องดี ๆ ให้ย่ามากที่สุด รับความหวังดีจากย่าทั้งหมดที่ย่ามีให้ รวมถึง พ่อ กับ แม่ ด้วย

จากหนังเรื่อง นากปรก
ส่งเงินให้แม่ทุกเดือน ให้เงินแม่ แต่มันไม่รู้หรอก ว่าแม่อยากได้เงินของมันรึเปล่า ... แม่ต้องการก็แต่ "ลูก"

ย่า ก็คงต้องการแต่ "หลาน" แหล่ะ

และย่าคงอยากให้เรา "ยิ้ม"

อย่าทำหน้าอย่างงั้นดิ่ ยิ้มหน่อย ^__^


EmoticonEmoticon