วันพุธที่ 28 กรกฎาคม พ.ศ. 2553

ยิ้ม 52 :) ยิ้มหน่อยครับ

ไม่ได้เขียนบล็อกมานานมาก ความตั้งใจหายไปหมดแล้ว ก่อนปีใหม่ตั้งใจไว้ว่าจะอัพทุกวัน ให้ได้ 365 วัน 365 โพส เก็บเรื่องราวดี ๆ แต่คงไม่ถึงแล้วสำหรับปีนี้...

มีเรื่องราวมากมายที่อยากเขียน แต่ไม่ได้เขียน เรื่องดี ๆ ต้องหลุดลอยไปตามสายลม ..มันมีสาเหตุ

ผมติด Twitter ครับ !!
ผมเริ่มเล่น twitter เมื่อซื้อมือถือ Nexus One นั่นแหล่ะ เวลาประมาณ 4 เดือน เล่นบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ ตอนทำงาน ทำเว็บ เล่นเนตก็เล่น (ในคอม)
เล่นโดยไม่รู้ตัวว่าตัวเองติดมันเรียบร้อยแล้ว !
ผมกลายเป็นคนที่เดินกดมือถือ เหมือนคนบ้า เหมือนคนที่ผมเคยว่าพวกเดินกด BB ผมเป็นเสียเอง
ผมกดมือถือจนไม่สนใจคนรอบข้าง จนกลายเป็นคนเสียมารยาท
ผมตื่นนอนมาแล้วเปิดมือถือ แล้วเปิด twitter เป็นอย่างแรก ผมกดแม้กระทั้งอยู่ในห้องน้ำ
ผม tweet รูป โดยที่ไม่มีคนดูด้วยซ้ำ แล้วรูปพวกนั้นก็ถูกลืมไป โดยคนอื่น โดยผมเอง
ผมเริ่มรู้ตัวเมื่อผมอ่านหนังสือสอบ ผมเผลอหยิบมือถือขึ้นมากด .. twitter อีกแล้ว

มันทำให้ผมเสียเวลาเหมือนที่ผมคิดตำหนิพวกเล่น facebook ทั้งวันว่า วัน ๆ ไม่ทำอะไรกันรึไง

ผมเป็นเสียเอง

เรื่องพวกนี้ ผมรู้สึกตัวเป็นพัก ๆ แต่ก็ยังเล่นต่อไป

เย็นวันนี้ ผมปั่นจักรยาน ช้า ๆ คนเดียว คิดอะไรไปเรื่อย ๆ คิดจะ tweet อีกแล้ว และก็คิดว่า เมื่อก่อน ถ้าเป็นเวลาแบบนี้เราจะเก็บเรื่องไว้ แล้วจะเอามาเล่าใน blog นี้ รวมกับเมื่อวานผมอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง เค้าบอกว่าการเขียน/การกลั่นกรองข้อมูลจากสมองมาเขียน(ยาวๆ) แบบนี้(ผมนึกถึงการเขียน blog) มันช่วยพัฒนาตัวเอง ช่วยให้การคิดอ่านดีขึ้น สามารถมีความคิดรวบยอดได้ มีการคิดวิเคราะห์ แต่การเล่น twitter นั่น tweet แล้วหาย หายไปกับสายลม หายไปกับ timeline ของเราเอง ของคนอื่น ถึงแม้จะมี function favorite ซึ่งเก็บ tweet ที่ชอบไว้ได้แต่ก็ไม่ช่วยอะไร เพราะโดยส่วนตัวแล้ว ถ้าผมเขียนอะไรลงไป พิมพ์อะไรลงไปแล้ว ผมก็ชอบหมดแหล่ะ (ให้ add fav ทุกอันมั้ยล่ะ?) ตอนปั่นจักรยาน (เพื่อเอากางเกงไปเย็บเอวเข้า) ผมตั้งใจจะเลิก tweet แบบนั้นซักที แบบที่ว่าเจออะไรเป็นต้อง tweet , คิดอะไรเป็นต้อง tweet ผมว่ามันไร้สาระมาก ผมไม่กล้ายืนยัน ว่าจะเลิกเล่นได้ แต่เรื่องแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรสำหรับผม

จากตอนเย็นถึงตอนนี้ผมยังไม่เปิด Twitter เลยครับ รู้สึกดีขึ้นเยอะ คิดอะไรก็เก็บไว้ ไม่ทิ้งไปตาม Timeline

Twitter ก็ไม่ได้แย่อะไรเลย ถ้าใช้อย่างถูกวิธี ทั้ง social marketing ทั้งติดตามคนที่เราสนใจ การติดตามข่าวสาร (อ้อ พูดถึงเรื่องนี้ ผมนึกออกแล้ว ผมมาติด twitter จริงจังตอนเมื่อพฤษภานี่เอง ตอนตามข่าวพวกเสื้อแดงอยู่ที่บ้าน ทั้งอ่าน ทั้งด่า มันหยดเลย - -") ทั้งคำคม ข้อคิดดี ๆ ความรู้ใหม่ ๆ จากคนอื่น ยังได้รู้จักเพื่อนใหม่ ๆ ที่อยู่ไกล ๆ ที่อยู่ภาคใต้ด้วยกัน คนเก่ง ๆ คนมีน้ำใจ ทำให้ผมรู้สึกดีได้มากเหมือนกัน

จบเรื่อง Twitter ไว้แค่นี้ ผมตั้งใจไว้ว่าจะหยุดเล่นไปก่อน อาจจะหยุดไปเรื่อย ๆ เลยก็ได้ จะได้ฝึกอยู่กับตัวเอง หาอะไรดี ๆ ทำให้มากขึ้น :)

เป็นธรรมเนียมของผมในการเขียน blog ที่จะบันทึกเรื่องราว/ความคิดที่เกิดขึ้นในวันนั้น ๆ ไว้ วันหลังจะได้มาอ่าน และก็เผื่อแผ่คนอื่นด้วย แห่ะๆ

วันนี้ตื่นเก้าโมงกว่า ไม่มีเรียน กะจะตื่นเก้าโมงครึ่ง แต่ต่อเวลานิดนึง แล้วนั่งเล่น twitter นั่งกดมือถือ โหลด app. ใน market ถึงเที่ยงกว่า (เจ๋งมั้ยล่ะ) แล้วก็อาบน้ำ แต่งตัว ไปกินข้าว ข้าวร้านลุงป้า ที่มีลูกเป็นทอม แถว ๆ หอ ขี่จักรยานไป (มาคิด ๆ ดู ความฝันที่จะปั่นจักรยานไปเรียนตอนประถมนี่ เพิ่งเป็นจริงตอนมหาลัยนี่เอง ... ตลกร้ายน่ะ ร้อนตายชักเลย 555 เรียนเที่ยง ๆ ด้วย ที่สำคัญจักรยานยืมมาจากหน้าโรงกลาง กร๊ากก) กินข้าว กินนม กลับมาอ่านหนังสือใต้หอแปปนึง ยุงกัด เลยขึ้นมาอ่านบนห้องต่อ ก็อ่านไปได้เยอะ อ่านบ้าง ขี้เกียจบ้าง ก็พอไปได้เรื่อย ๆ โทร.หาแม่ คุยกับแม่ คิดถึงแม่จัง ไม่ได้กลับบ้านนานแล้ว (จริง ๆ คือ ไม่นานเล๊ยย ต้นเทอมนี่เอง) กลับบ้านไปคราวนี้คงไม่เจอไส้กรอกสินะ...

ยังจำวันที่รู้ว่าไส้กรอกตายได้ (ไส้กรอกคือหมาพันธุ์ทาง ผสมไส้กรอก อายุ 2-3 ปีแล้ว แต่ตัวเล็ก คล้ายลูกหมา สีดำ ตาเสียข้างนึง ดูน่ากลัว แต่ก็น่าสงสาร โดนรถชนเลยเดินขาเป๋ และคงทำให้ระบบขับถ่ายมันเสียไปด้วย เลยมีกลิ่น...ตลอด คนที่บ้านเลยรังเกียจมัน พูดแล้วเศร้า) ตอนนั้นอยู่ที่ทิวสน โทร.คุยกับแม่ แม่ไม่ได้บอก แต่เราถามถึงมัน แม่เลยบอก (แม่คงไม่สนใจจะบอก อันนี้จริง ๆ) เราร้องไห้กลางทิวสน ยังไม่กินข้าวด้วย มันเป็นหมาที่น่าสงสารมาก ตอนนี้มันตายไปแล้ว ผมอยากกลับไปอยู่กับมัน เล่นกับมันให้มาก ๆ ถึงแม้ผมจะพยายามทำอย่างเต็มที่แล้วตอนกลับบ้านครั้งที่ผ่านมา ผมยังรู้สึกว่าน้อยไปอยู่ดี ผมพามันอาบน้ำด้วย ดูมันดีใจ ที่มีคนไปสนใจมัน ทำไมคนอื่นไม่มองเห็นแบบผมบ้าง ??..

ออกนอกเรื่องไปไกลอีกแล้ว โทร.คุยกับแม่อยู่ใช่มั้ยเมื่อกี้ ยังหาซื้อมอไซต์ขับไม่ได้ แม่พูดทุกครั้งที่โทร.ไปคุยด้วย ว่าจะซื้อให้ แต่ผมบอกว่าไม่ต้องหรอก เดี๋ยวซื้อเอง แม่ส่งค่าใช้จ่ายรายเดือนอย่างเดียวก็พอแล้ว คุยกับแม่เสร็จ ตอนนั้นเย็นแล้ว หกโมงได้ ปั่นจักรยานออกไปข้างนอก (ที่เล่าตอนต้นอ่ะแหล่ะครับ) ไปเย็บกางเกง ไปคุยกับป้าหน้าหอทวินทาวน์ ดูเผิน ๆ ป้าเค้าใจดี ตอนเราไปนั่งรอลูกชายแกกับลูกสะใภ้พาหลานมาเยี่ยมแกด้วย เราก็ฟังแกเล่าอะไรไปเรื่อย มีคนเอาผ้ามาให้แกทำเยอะเลยทีเดียว

เสร็จก็มาซื้อข้าว สปาร์เก็ตตี้ และก็ข้าวไว้กินพรุ่งนี้ (หวังว่าคงไม่เสียก่อน) เพราะพรุ่งนี้เรียนเช้า ถ้าไม่ซื้อมาก่อน คงอด Drag แน่นอน

กลับห้องมา กินข้าว กินสปาร์เก็ตตี้ราดซอร์สด้วย อื่มมาก แทบอ้วก 55 แล้วก็อ่านหนังสือต่อ กดมือถือบ้าง แต่กดแปลศัพท์ เพราะชีทเป็นภาษาอังกฤษหมดเลย แล้วก็หาข้อมูลเกี่ยวกับ Trans Fat ด้วย (ก็สะดวกดีนะ ไม่ต้องเปิดคอม :)) แล้วก็ตั้งใจจะแก้เว็บหน่อยนึง แก้ไปแล้วล่ะ แล้วก็มานั่งเขียน blog ต่อเนี่ยแหล่ะ

รู้สึกดีนะวันนี้ รู้สึกว่าได้ทำอะไรดี ๆ เพื่อชีวิต เดี๋ยวไปอาบน้ำล่ะ แล้วก็อ่านหนังสือต่อใกล้สอบเต็มที ..

ถ้าไม่ยิ้มวันนี้ แล้วจะยิ้มวันไหนล่ะ :D

อ้อ สุดท้ายจริง ๆ ..ไส้กรอก กูรักมึงว่ะ
SAM_3708

SAM_3705

SAM_3757

SAM_3756

SAM_3751

ไส้กรอก ตัวสีดำนะ (ตัวขาว ซกมก ๆ นั่น ชื่อต้องสู้)

ทั้งหมดมีภาพใหญ่ที่ http://www.flickr.com/photos/[email protected]/


EmoticonEmoticon