วันศุกร์ที่ 15 กรกฎาคม พ.ศ. 2554

ผมเป็นคนสุดโต่ง

ไม่ได้เขียนมานาน มาเขียนวันนี้เพื่อระบายความรู้สึก ความเป็นตัวเอง

ผมรู้สึกว่าผมเป็นคน "สุดโต่ง" รู้สึกมานานแล้วว่าเป็นคนแบบนี้ แต่มองเห็นแต่ข้อดีของมัน

โดยคิดว่า คนที่มีความคิดสุดโต่ง จะสามารถทำอะไรให้ประสบความสำเร็จได้ เพราะถ้าตั้งใจทำอะไร มีความคิดอะไร

ก็จะคิด คิดไม่เลิก ไม่หยุด ไม่ยอมแพ้ อะไรประมาณนี้




ก็จริง ที่เราคิดอะไรตลอดเวลา ทำให้เราไม่ลดละในการทำสิ่งนั้น

แต่เดี๋ยวก่อน

ถ้าเรื่องที่เราคิด เป็นเรื่องที่เราไม่ได้ปรารถณาล่ะ ถ้าเรื่องนั้นมันเข้ามาหาเราเองล่ะ

เช่นปัญหา ความทุกข์ ความไม่สบายใจล่ะ

ที่ผมคิดขึ้นมาได้ว่าความ "สุดโต่ง" นั้น เป็นข้อเสีย(แม้จะมีข้อดี) ก็เพราะผมมีเรื่องไม่สบาย มีเรื่องที่ตีไม่แตก

ก็เลยต้องคิด คิดจนปวดหัว คิดตลอดเวลา ไม่มีทางออก ตัวเองทำอะไรไม่ได้ ควบคุมอะไรไม่ได้

"คิดจนนอนไม่หลับ" ไม่รู้ว่าเป็นความรู้สึกเครียดรึเปล่า แต่มันปวดหัว หยุดความคิดไม่ได้

"หยุดความคิดไม่ได้" อันนี้เคยเป็น เมื่อนานมาแล้ว ตอนปี 1 นอนไม่หลับ จนได้เรียนรู้อะไรเยอะขึ้น มองโลกดีขึ้น

มองโลกตามความจริงมากขึ้น ก็ดีขึ้น แต่ทำไมตอนนี้เป็นอีก ฮ่าๆๆ คงต้องกลับไปอ่านหนังสือเล่มที่เคยอ่านช่วงปี 1 ล่ะมั๊ง

ใครอยากรู้บ้างว่าผมอ่านหนังสืออะไรตอนปี 1 (ตอนนี้อยู่ปี 4)

จริง ๆ ก็อยากทิ้งคำถามไว้แบบนี้ แล้วก็ไม่เฉลย แต่กลัวพอตอนโต ๆ ไป อายุเยอะ ๆ มาอ่านบทความนี้แล้วกลัวจะจำไม่ได้ว่าอ่านหนังสืออะไรไปบ้าง

ผมจะโพสเรื่องหนังสือไว้โพสต่อไป เพื่อไม่ให้ปนกัน (ไม่ต้องกลัวจะอู้ เพราะเขียนใส่ notepad ไว้เสร็จแล้ว อิอิ)


EmoticonEmoticon